01 02
03 04
05
06 07
08 09
10 11
12
13 14
15 16
17 18
19
20 21
22 23
24 25
26
27 28
29 30
00 00 00
June
12, 2005, 13:45
The Netherlands, Amsterdam, Oosterpark
Ebru Umar op de spreeksteen:
"Dames en heren, goedemiddag. Allereerst wil ik u bedanken dat
u de moeite heeft genomen om op deze zondagmiddag hierheen te komen,
naar het Oosterpark. U had er ook voor kunnen kiezen om uit te slapen,
te sporten, te lunchen of bij uw schoonouders op bezoek te gaan. Dat
u hier bent, legt natuurlijk een druk op mij om uw komst de moeite waard
te maken.
Ik las op de website van de spreeksteen,
dat ik boos zou zijn op Job Cohen.
Toen ik het las moest ik er wel om lachen. Het lijkt wel alsof iedereen
mij associeert met boos zijn. 15 maanden geleden wilde NOVA
een reportage over me maken omdat ik boos zou zijn. Nadat ik hun intenties
en opzet had aangehoord was er maar een partij boos: NOVA.
Omdat ik weigerde een rol te spelen in hun scenario dat ze hadden geschreven
over mijn leven.
Toen mijn boek Burka
en Blahniks uitkwam, schreven diverse recensenten dat ik boos zou
zijn. Uitermate boeiend hoe zure recensenten die al jaren zeiken over
het wel en wee van de grachtengordel geen ander adjectief weten te vinden
om mij te omschrijven dan boos.
Niet dat ik nooit boos ben. Integendeel. Ik kan heel boos worden als
ik Gerrit
Zalm hoor liegen dat de euro het leven niet duurder heeft gemaakt.
Ik kan nog bozer worden als ik hem hoor zeggen dat wij, het volk, kiezers,
dom zijn. Ik kan ook boos worden als ik Brinkhorst hoor pleiten om het
referendum af te schaffen. Nog bozer op Brinkhorst kan ik worden als
hij zijn terechte kritieken op Ayaan
Hirsi Ali in het kerstnummer van VN terugtrekt, nog voordat het
blad is gepubliceerd. Ook JP
oftewel de charismaloze Harry
Potter ontkomt mijn toorn niet. Het NEE tegen Europa is opeens een
zegen voor de democratie. Het gedraai van politici kan mij inderdaad
boos maken.
Het is waar dat ik een tijdje heel erg boos ben geweest. Als ik hier sta word ik bijna weer boos. We horen hier helemaal niet te staan. Er is maar een reden, een enkele reden waarom we hier staan en dat is de moord op Theo van Gogh op 2 november 2004. Ik was niet zozeer boos op 2 november. Ik was haatdragend. HAAT dragend. Er is op 2 november een foto van mij gemaakt die ik koester: op die foto zie je haat en minachting in haar puurste vorm van mijn gezicht stralen. Ik wist niet dat ik het in me had, zoveel haat.
Mijn haat trof niet zozeer Mohammed
Bouyeri. Natuurlijk, Mohammed
Bouyeri verdient in mijn ogen helemaal geen proces, of cel, of levenslang,
of TBS, nee Mohammed
Bouyeri verdient de dood middels een gehaktmachine. Ik zie het voor
me, zoals in oude maffiafilms. Een levensgrote gehaktmolen in een garage,
waar Mohammed
Bouyeri boven hangt. Langzaam verdwijnt hij in de gehaktmolen. Ik
ben er nog niet over uit of ik de gehaktmolen zou willen aandraaien,
of Mo
zou willen laten vieren. Maar goed, dat zijn slechts fantasieen. Onschuldige
fantasieen. U ziet mij hier staan, ik kan nog geen deuk in een pakje
boter slaan laat staan dat ik Mohammed
in een levensgrote gehaktmolen zou kunnen doen verdwijnen.
Mijn haat trof dus niet Bouyeri.
U vraagt zich afna het voorgaande of haat wat anders is dan boos zijn,
ja, het is de overtreffende trap. Boos ben ik als werkster afbelt. Boos
ben ik als de hond van de buren op de stoep poept. Boos ben ik als TPG
post niet op het juiste tijdstip langskomt. Boos en HAAT, een wereld
van verschil.
Als Haat in je bloed zou kunnen zitten, zouden mijn waarden na 2 november
angstaanjagend hoog zijn geweest. Alarmerend hoog, een normaal persoon
zou er aan bezweken zijn. Waarom ik dat niet ben is vrij simpel: ik
heb mijn haat geuit. Ik heb mijn haat eruit geschreeuwd. Op TV, radio
en in de bladen, maar dat was allemaal nog niets vergeleken bij de tafrelen
die zich bij mij thuis hebben afgespeeld. Ik vroeg me af of het normaal
was dat een mens zoveel haat in zich kon hebben.
Mijn haat werd vertaald met “boos”. Het is namelijk heel
raar: door te zeggen dat je je iemand Haat, plaats je jezelf buiten
de discussie, werd mij van diverse kanten medegedeeld.
Het interesseert me op dit moment geen zak meer. Ik ben niet boos, ik
haat gewoon een aantal mensen. Ik minacht een aantal mensen. Mensen
die mij toch al niet te woord willen staan want ik ben eng. Ik ben kritisch.
Ik ben scherp en ad rem. Degenen die ik haat, die ik minacht, kunnen
die eigenschappen niet waarderen van mensen die een pen hanteren. Wie
ik zoal haat en minacht?
Zalm.
Hij steekt zijn minachting voor ons niet onder stoelen of banken. De
euro heeft het leven niet duurder gemaakt, houd daar toch eens mee op.
Wij kiezers zijn dom, want ze demonstreren tegen de afschaffing van
de prepensioenen en stemmen NEE tegen Europa.
Ik ben niet boos op Zalm,
ik minacht hem alleen maar. Hij zou moeten aftreden niet alleen omdat
hij volhardt in de euro-leugen zoals Karremans
en Voorhoeve
volhardden in de Sebrenica-leugen, maar ook omdat het NEE tegen Europa
een NEE tegen dit kabinet was. Ik minacht Zalm
omdat hij mijn partij, de VVD,
te gronde richt met zijn prive-oorlogjes tegen Van
Aartsen, tegen Remkes
en tegen Nijs.
Ik minacht Zalm
omdat hij naar buiten toe beweert dat Ayaan
God’s gift to the VVD
is, maar privé vertwijfeld toegeeft dat zij de VVD
alleen maar schade berokkent. Doet ze toch nog iets goeds.
Ik haat en minacht nog meer mensen..
De naam is al genoemd en elke keer die erop volgt is er een teveel.
In het Paard van Troje huizen moordenaars, en ook het VVD
Paard van Troje is niet anders. Ik haat vanuit mijn tenen de manipulatieve
hypochonder van de VVD,
die Theo met
open ogen richting de dood heeft gestuurd gelijk een kampbeul die de
Joden richting de gaskamer dirigeerde onder de leugen dat ze zouden
douchen.
Ook ik, dames en heren heb vrijheid van meningsuiting. En ik zie totaal
niet in waarom ik niet zou toegeven dat ik niet boos ben op Ayaan
Hirsi Ali maar haar haat en haar minacht vanuit mijn ziel.
Plaats ik mij daarmee buitende discussie? Ik dacht het niet. Ayaan
Hirsi Ali schijt in haar broek voor mij. Ze wil onder een enkele
voorwaarde met mij praten: aan de keukentafel van Cisca
Dresselhuys. Omdat we elkaar daar hebben leren kennen. Alsof we
twee kijvende scholieren zijn. Ik heb gezegd dat ik het een enorm dom
plan vond, maar als zij daar blij van wordt, dan doen we dat. Zij wil
met mij aan de keukentafel zitten, ik wil alleen wat woorden wisselen.
Als dat bij Cisca
thuis moet, dan doen we dat toch? Ze zou het regelen.
In een ander leven waarschijnlijk, want ik heb er nooit meer iets van
gehoord. Ayaan
is laf dames en heren, LAF.
Nee ik ben niet boos op haar, ik haat haar, ik minacht haar.
Maar dan nu Job
Cohen, op wie ik ook al boos zou zijn.
Geef mij een reden waarom ik boos zou zijn op Job
Cohen?
Ik zie niet helemaal in waarom ik boos zou moeten zijn op Job
Cohen, de man die Amsterdam overlevert aan de middeleeuwen. De man
die heult met de vijand, zodra het woord “ Marokkanen” valt.
De PvdA, en met haar
alle andere regeringspartijen, zijn verantwoordelijk voor het politieke,
maatschappelijke en sociale klimaat dat in Nederland heerst. Zij zijn
verantwoordelijk voor het feit dat wij hier staan, voor het feit dat
het mogelijk bleek in Nederland twee gruwelijke moorden te plegen, voor
het feit dat deze spreeksteen
uberhaupt bestaat. En Job
Cohen houd ik net iets meer verantwoordelijk voor de ellende die
in Amsterdam is ontstaan.
Waarom? Omdat ik het vrij normaal vind dat de persoon die zich achter
een ambtsketting verschuilt, verantwoordelijk wordt gehouden voor de
ellende in de stad waar hij die ambtsketting voor draagt.
Job
Cohen noemde de moord op Theo
van Gogh “ een bijzondere gebeurtenis”. Een gebeurtenis
die niet elke dag plaatsvindt dus we moeten de situatie in Amsterdam
niet overdrijven. Mag ik de man die dat beweert, maar zich achter bewaking
verschuilt, minachten? Die Aboutaleb
vooruitschuift als Marokkanen aangepakt moeten worden, minachten?
Cohen
heb ik gehaat op 2 november. Hij vreesde Theo
bij leven, maar verlost van zijn plaaggeest zag hij nu zijn kans schoon
om wat punten te scoren bij zijn achterban. Hij heeft persoonlijk met
Rita
Verdonk gebeld om haar weg te houden van de Dam. Het moest een PvdA
feestje worden. Loser. Hij moest en zou op 9 november een begrafenis
bijwonen van de man, op wiens graf hij ongetwijfeld had willen dansen.
Ik heb geen idee hoeveel flessen champagne zijn opengetrokken in huize
Cohen, maar ongetwijfeld wel enkelen. Cohens
hypocrisie maakt mij niet boos, maar leidt eerder tot braakneigingen.
Elke stad krijgt de burgemeester die zij verdient.
Boos op Job,
ach waarom?
Omdat hij toestaat dat mensen uit hun huis worden gepest?
Omdat hij toestaat dat er een stille tocht
voor een tasjesdief wordt georganiseerd?
Omdat hij toestaat dat Amsterdammers op straat worden omgelegd?
Of omdat hij toestaat dat hele wijken tot no go areas worden verklaard?
Of omdat hij, ondanks zijn bezwering dat Amsterdam geweldig is, zelf
met bewaking rondloopt?
Ach Job
Cohen. Hij weet het zo goed en hij heeft het me ook verteld: Als
ik deze stad een klotestad vind, staat het me vrij om te vertrekken.
Ik hoef hier niet te wonen van hem.
Hij heeft gelijk. Helemaal gelijk. Maar wat moet ik denken van een burgemeester
die de criminelen in zijn stad vrij spel geeft, en de kansrijken uitluidt?
Op zo’n man kan ik niet boos worden, die kan ik alleen maar minachten.
Maar ik vertrek voorlopig niet uit Amsterdam. Ik begin het net weer
leuk te vinden hier. Ik heb nl een nieuw inzicht ontwikkeld. Cohen
haat mij minstens net zoveel als ik hem. Politiek correct als hij is,
zou hij het echter eerder “verschillen van mening noemen”.
Ik ben dol op mannen die menen mij terecht te moeten wijzen. Theo
zei het al “geen talent voor de liefde”. Des te meer voor
vijanden."
